Μπορείτε να επικοινωνήσετε με το διαχειριστή του blog μέσω του e-mail
dionysioss.blogspot.com@gmail.com
Σχόλια, παρατηρήσεις, προτάσεις και
ό,τι άλλο θέλετε για να γίνει αυτή η προσπάθεια καλύτερη...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παιδιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παιδιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού





καλημέρα, Παγκόσμια Ημέρα για το Παιδί η σημερινή, έτσι αφιερώνουμε λίγες γραμμές...

ένα άρθρο από το site της "Καθημερινής"

Η παιδική ηλικία αποτελεί τη βάση για κάθε ενήλικα. Είναι η περίοδος εκείνη, που ο άνθρωπος διαμορφώνει τον χαρακτήρα του. Για τον λόγο αυτό τα παιδιά θα πρέπει να ενθαρρύνονται σε κάθε τους προσπάθεια, να παίζουν, να νιώθουν αγάπη, ασφάλεια, την προστασία των ενηλίκων από κάθε κίνδυνο. Αλήθεια, όμως, πόσο δύσκολο είναι σήμερα να είσαι παιδί; Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Βάσει στοιχείων που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από τα 78 εκατομμύρια πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ένας στους τέσσερις είναι παιδί. Με άλλα λόγια, 14.820.000 παιδιά, δηλαδή το 19% των παιδιών που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, απειλούνται από τη φτώχεια. Το 2005 το ποσοστό αυτό στα 27 κράτη μέλη έφτανε το 19% για τα παιδιά ηλικιών 0-17 ετών, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το σύνολο του πληθυσμού ήταν 16%. Στις περισσότερες χώρες της ΕΕ τα παιδιά διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο φτώχειας, σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Ακόμη, βάσει εκτιμήσεων του Διεθνούς Κέντρου για τα Εξαφανισμένα και θύματα εκμετάλλευσης Παιδιά (International Centre for Missing and Exploited Children), το 2012 ο αριθμός των παιδιών που ενδέχεται να πέσουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης με σκοπό το κέρδος αναμένεται να αγγίξει τα 2.000.000 παγκοσμίως, ενώ εκτιμάται ότι θα εξαφανιστούν 8.000.000. Συνολικά, 300.000.000 παιδιά αυτής της γενιάς ενδέχεται να κακοποιηθούν σεξουαλικά πριν την ενηλικίωσή τους. Τα παραπάνω ανακοίνωσε η οργάνωση «Χαμόγελο του Παιδιού» με αφορμή τη σημερινή (11 Δεκεμβρίου) Παγκόσμια Ημέρα για το Παιδί, που είναι η 11η Δεκεμβρίου. Όπως επισημαίνει το Χαμόγελο, για το 2009 οι Τηλεφωνικές Γραμμές Βοήθειας σε όλο τον κόσμο δέχτηκαν 14.087.484 κλήσεις. Εδώ και 16 χρόνια, «Το Χαμόγελο του Παιδιού» έχει στηρίξει υλικά, ψυχολογικά, συναισθηματικά, κοινωνικά και ιατρικά περισσότερα από 30.000 παιδιά. Λόγω έλλειψης χώρων, η οργάνωση δεν είχε τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στη φιλοξενία ακόμη 1.230 παιδιών. Ο αριθμός των παιδιών που έχουν ανάγκη αυξάνεται καθημερινά. Τα τελευταία χρόνια, ένας στους πέντε Έλληνες, παιδιά και ενήλικες, έχουν καλέσει στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή SOS 1056 του Χαμόγελου, με στόχο να καταγγείλουν ή να ζητήσουν στήριξη για την κάλυψη σημαντικής ανάγκης κάποιου παιδιού. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» καταβάλλει καθημερινά υπεράνθρωπες προσπάθειες για την προστασία των παιδιών, την προάσπιση και τη διασφάλιση των «αυτονόητων» δικαιωμάτων τους, τόσο σε όλη την Ελλάδα, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, μέσω των διεθνών συνεργασιών του. www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ- ΜΠΕ



Τι να πει κανείς...Είναι ότι χειρότερο όλες οι δυσκολίες της ζωής και τα λάθη των πιο μεγάλων να περνάνε στα παιδιά...είναι κρίμα και τόσο άδικο...Πολλές φορές βλέπω παιδιά στους δρόμους κτλ, ταλαιπωρημένα ή και ακόμα παιδιά που πάνε σχολείο κτλ...κάποια τυχαίνει  να με κοιτούν ή να συναντηθεί το βλέμμα μας...και αλήθεια σας λέω...ντρέπομαι...ντρέπομαι που είμαι πιο μεγάλος και αυτά είναι σε μια τόσο δυσμενή κατάσταση...Μα πώς να νιώσεις όταν ακούς ότι παιδιά πάνε στο σχολείο και λιποθυμούν γιατί υποσιτίζονται;
..Όλοι μας βλέπουμε καθημερινά παιδιά στους δρόμους, πόσο δύσκολα περνάνε... Μια τέτοια σκηνή είδα και τις προάλλες και παραμένει ακόμα στο μυαλό μου...Ήταν πρωί, σε  δρόμο κάτω από το Σύνταγμα, κόσμος περιφερόταν από δω και από κεί, όπως και γώ που έψαχνα να βρώ ένα γραφείο. Κάπου εκεί στις κολώνες ενός νεοκλασικού κτηρίου, καθόταν ένα παιδάκι. Ηλικία δε μπορώ να καταλάβω, άλλωστε τόσο σκληρά που ζουν φαντάζουν μεγαλύτερα. Ήταν καθιστό κάτω και έπαιζε έναν σκοπό σε ένα μικρό ακορντεόν...Αυτό που με καθίλωσε ήταν ότι έκλαιγε, έκλαιγε με λυγμούς... 
... Σε όλα τα παιδιά αξίζει, το λιγοτερο ένα χαμόγελο...Μακάρι όλα τα παιδιά, μέρες γιορτινές που ρχονται, να χουν λόγο να χαμογελούν...

με αυτό το κατεξοχήν τραγούδι για παιδιά, κλείνω αυτήν ανάρτηση. Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά μα και όλους όσοι νιώθουν παιδιά (ένας εξ αυτών είναι ο γράφων, που πιστεύει παρά την πάροδο των χρόνων, ένα μικρό παιδί, θα κρύβεται πάντα μέσα του!)





14/12 και βρήκα αυτό το πολύ ωραίο άρθρο
(πηγή http://tinyurl.com/bukotwu)


Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;


«Γιαγιά, μη φοβάσαι που δεν έχετε λεφτά με τον παππού, θα σας δώσω εγώ από αυτά που έχω στον κουμπαρά μου». Τα λόγια αυτά ανήκουν σε επτάχρονη μαθήτρια του Δημοτικού. Ήταν ο τρόπος της να παρηγορήσει τους «μεγάλους» της οικογένειας, που -όπως καταλάβαινε- ήταν στενοχωρημένοι με όσα άκουγαν στην τηλεόραση. «Μαμά, γιατί δεν ξαναπάμε στο κολυμβητήριο;». Αυτή ήταν η απορία οκτάχρονου αγοριού, για το οποίο το κολύμπι στο κολυμβητήριο της περιοχής -πριν αυτό κλείσει γιατί δεν είχε χρήματα για να εξασφαλίσει τη θέρμανση του χώρου- ήταν μέρος της ειδικής αγωγής του, της θεραπείας του.
Χρόνια τώρα, η Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων του Παιδιού σήμαινε για τους περισσότερους συγκινητικά τηλεοπτικά σποτ για τα παιδιά της Αφρικής ή, το πολύ, για τα δικά μας «παιδιά των φαναριών». Και φέτος, τα «παιδάκια στην Αφρική» -με τα οποία μας γέμιζαν τύψεις οι γονείς για να φάμε το φαΐ μας σε μια ανέμελη (και γι’ αυτό μακρινή) παιδική ηλικία- δεν χόρτασαν. Τα «παιδιά των φαναριών» δεν ζεστάθηκαν, δεν πήγαν σχολείο. Όμως φέτος, θέλω να γράψω για κάποια άλλα, πιο κοντινά στους περισσότερους παιδιά.
Τι λένε τα τελευταία νέα; Στην Ελλάδα του 2011 -αυτή που πριν λίγα χρόνια έμπαινε στη ζώνη του ευρώ και διοργάνωνε φαντασμαγορικούς Ολυμπιακούς Αγώνες- υπάρχουν παιδιά που υποσιτίζονται, που πηγαίνουν στο σχολείο νηστικά. Υπάρχουν παιδιά που διαβάζουν από φωτοτυπίες και άλλα που κάνουν δεκάδες χιλιόμετρα καθημερινά για να φτάσουν μέχρι το σχολείο. Υπάρχουν παιδιά που υφίστανται κάθε είδους εκμετάλλευση και βία -και τα παιδιά αυτά γίνονται όλο και περισσότερα, εξαιτίας της κοινωνικής περιθωριοποίησης που γεννάει η φτώχεια. Υπάρχουν παιδιά που δεν λαμβάνουν την απαραίτητη τακτική ιατρική παρακολούθηση, που δεν εμβολιάζονται έγκαιρα, γιατί δεν καλύπτονται πλέον από το ασφαλιστικό τους ταμείο και οι γονείς τους αδυνατούν να πληρώσουν το κόστος.
Χειρότερο ωστόσο από αυτή την κατά συρροή παραβίαση της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού είναι ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν στην Ελλάδα του 2011 στερούνται το βασικότερο πλεονέκτημα της παιδικής ηλικίας: την ανεμελιά και την αθωότητα. Αυτή που κανονικά δίνει στο κάθε παιδί την ευκαιρία να αναπτυχθεί ομαλά και να ξεδιπλώσει σταδιακά όλες του τις δυνατότητες, για να γίνει στο μέλλον ένας ολοκληρωμένος και ευτυχισμένος ενήλικας. Ευαίσθητοι δέκτες της παραμικρής μεταβολής στο οικογενειακό και στο ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον, τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη γενικευμένη ανησυχία και κατάθλιψη που σταδιακά σκεπάζει τα πάντα γύρω τους. Καταλαβαίνουν πότε υπάρχει πρόβλημα στην οικογένεια, αν οι γονείς είναι ανήσυχοι ή στενοχωρημένοι, πότε τα λεφτά δεν φτάνουν για να βγάλει η οικογένεια τον μήνα ή αν η μαμά έμεινε άνεργη. Το παιδικό στρες ανεβαίνει κατακόρυφα.
Η κατάσταση ωστόσο δεν είναι μη αναστρέψιμη. Τα σημερινά παιδιά έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Έχουν αύριο. Η εικόνα του δικού τους αύριο, αν αυτό θα είναι χρωματιστό ή γκρίζο, δεν έχει ακόμα ζωγραφιστεί. Καθημερινά όμως, όλοι μας, με όσα κάνουμε και, κυρίως, με όσα δεν κάνουμε -δεν εξεγειρόμαστε, δεν αντιδρούμε, δεν αλλάζουμε κατεύθυνση στη ζωή μας και στη χώρα- βάζουμε κι από μια πινελιά στο μέλλον αυτό. Από εμάς εξαρτάται αν τα σημερινά παιδιά θα έχουν μια παιδική ηλικία «λειψή» και ένα μέλλον αβέβαιο ή αν θα έχουν την τύχη να μεγαλώσουν μέσα σε μια νέα, διαφορετική εποχή, που θα έχει αισιοδοξία, θα έχει αλληλεγγύη και θα έχει κοινωνική δικαιοσύνη.

* Η Δανάη Κολτσίδα είναι δικηγόρος.

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

Μεσολόγγι: ''Μαθητές μου είναι έτοιμοι να λιποθυμήσουν από την πείνα''!


Τα λόγια αυτά ανήκουν σε δασκάλα δημοτικού σχολείου, που μίλησε στον δήμαρχο της πόλης...








Φαινόμενα ημιλιπόθυμων μαθητών, λόγω ασιτίας, καταγγέλθηκαν στον δήμαρχο Μεσολογγίου, Παναγιώτη Κατσούλη. Η δήλωση αυτή έχει προκαλέσει σάλο στο Μεσολογγι και η καταγγελία αφορά σε δημοτικό σχολέιο της περιοχής. 


Η δασκάλα του σχολέιου κατηγγειλε στον ίδιο τον Δήμαρχο πως τουλάχιστον δέκα μαθητές πηγαίνουν στο σχολείο έτοιμοι να λιποθυμήσουν λόγω ασιτίας.

Για το λόγο αυτο ο Δήμαρχος Μεσολογγίου θα προχωρήσει στην δημιουργία Τράπεζας τροφίμων προεκιμένου να μπορούν οι μαθητές στα σχολεία να πίνουν τουλάχιστον ένα ποτήρι γάλα.


Δε έχω λόγια...ντρέπομαι και σίγουρα λυπάμαι αυτά τα παιδιά!τι μπορεί να πει κανείς σε αυτά τα παιδιά; Ποιος αντέχει να τα  κοιτάξει στα μάτια;...
Αν μπείτε στο σύνδεσμο, θα διαπιστώσετε ότι δε είναι, δυστυχώς το μοναδικό περιστατικό φέτος...
Ένα πρόβλημα που οι διαστάσεις που παίρνει γίνονται πρωτόγνωρα, ίσως, τεράστιες. Ίσως και ένα ακόμα σημάδι για το μέλλον που προδιαγράφεται...


Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011

Σοκαριστικό!πόσο απάνθρωποι μπορούμε να γίνουμε...

πραγματικά σοκαριστικό..ένα βίντεο που ένα δίχρονο παιδάκι πατήθηκε από δύο φορτηγά και πέρασαν τόσοι περαστικοί χωρίς να βοηθήσουν για να ρθει μια γυναίκα (19ος περαστικός)και να βοηθήσει...το παιδάκι αυτό είναι σε κώμα και σύμφωνα με το άρθρο δύσκολα θα επιζήσει...

Το video είναι από κάμερα ασφαλείας, ωστόσο οι φωτό και το ίδιο το video είναι πολύ σκληρά!...
για αυτό δε το βάζω κατευθείαν, για να μη δημιουργήσω προβλήματα...αν θέλετε το βλέπετε, πάντα με δική σας ευθύνη!
Εντούτοις, κατά τη ταπεινή μου άποψη, ότι είναι σκληρά ή δυσάρεστα κτλ δε σημαίνει ότι πρέπει να κλείνουμε τα μάτια...απεναντίας, πρέπει να μας "αφυπνίζουν" και να μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε 
Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Ι!
...και σίγουρα αυτά που μόλις έγραψα έχουν πρώτο αποδέκτη εμένα!..

με πολύ έντονα συναισθήματα γράφω τις τελευταίες λέξεις αυτής της ανάρτησης...μέσα από όλα αυτά που κατακλίζουν το μυαλό μου αυτές τις στιγμές είναι το παιδάκι να καταφέρει να ζήσει...και σίγουρα αυτό που χω ξαναγράψει και άλλες φορές, να γίνουμε όλοι λίγο καλύτεροι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011

Καλή σχολική χρονιά!....


καλή αρχή να ευχηθούμε σε όλους και καλή νέα σχολική χρονιά...

Όσο καλή μπορεί να ναι με τις τωρινές συνθήκες της κοινωνίας, της παιδείας κτλ...Τα ξέρουμε όλοι, ας μην αναφέρω...
Σκέφτομαι όλα αυτά τα παιδιά που σήμερα ξεκινάνε, πρώτη μέρα στο σχολείο... Προσπαθώντας να θυμηθώ όταν και γώ έκανα τα πρώτα βήματα...Δύναμη και υπομονή στα παιδιά, ας προσπαθήσουν να αποκομίσουν ό,τι μα ότι μπορούν...Σίγουρα πάρα πολλά τα προβλήματα, μα πάντα με πολύ κόπο και ψάξιμο κάτι επιτυγχάνεται...Θέληση και πίστη να υπάρχει πάνω από όλα υγεία...
Καλή δύναμη να ευχηθούμε και όλους τους νέους που φέτους θα προσπαθήσουν να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση...
Προβληματίζομαι,  με όλη τη σημασία της λέξης, για το μέλλον όλων αυτών των παιδιών...Αρχή είναι ταυτισμένη με όνειρα, ελπίδες, στόχους...ελπίζω να μη φτάσουν πότέ στο σημείο να πουν και τώρα τι;
Συμβουλές από έναν όχι και τόσο παλιό, μα σίγουρα και τα δικά μου μάτια έχουν δει αρκετά: Ποτέ μη χάνετε την ελπίδα σας, τα όνειρά σας...Να τα κυνηγάτε και να προσπαθείτε για αυτά Κάθε Μέρα...
Αυτιά μάτια ανοικτά...και επειδή ούτε επαγγελματικός προσανατολισμός υπάρχει, η εκπάιδευση είναι τόσο δύσκολη, όπως και το να βρεις δουλειά, να βρείτε κάτι που σας αρέσει...Όσο πιο μικροί μπορείτε, τόσο καλύτερο...
Καλή δύναμη και στους γονείς...Δύναμη Πίστη και Ευκαιρίες στα παιδιά μα σίγουρα να φροντίσετε να χουν αντίληψη του τι κάνουν κτλ...
Πάνω από όλα όμως Αγάπη, Πίστη....
ΑΝ και οι μέρες είναι δύσκολες, πάντα σε κάθε αρχή, ακόμα και αν ισχύει το "κάθε αρχή και δύσκολη", έχουμε ελπίδα...
Πώς άλλωστε να μη έχουμε ελπίδα όταν είναι μια αρχή για τα παιδιά, τους νέους αυτού του τόπου;

Με αυτήν την ελπίδα κλείνω....

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ !
ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Επίλογος, αυτής της ανάρτησης, τραγουδάκι...θυμίζοντάς μου εποχές και στιγμές και...

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011

οδική συμπεριφορά...


αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε 1 ακόμα θάνατος ενός παιδιού 16 χρονών στη πατρίδα Κεφαλονιά, συγκεκριμένα στους Ελλειούς, που οδηγούσε μηχανάκι (ενώ ένα άλλο παιδί 18 χρονών -από πίσω είναι σοβαρά τραυματισμένο).. Δε έχει σημασία από που ήταν κτλ...απλά αυτό το θλιβερό συμβάν στάθηκε αφορμή γι αυτήν την ανάρτηση...
Ούτε ξέρω πώς και γιατί (κάτι ακούστηκε για σούζα κτλ)όμως επαναλαμβάνω αυτό το συμβάν ήταν η αφορμή , ένα ερέθισμα προβληματισμού, ένα ερέθισμα στη μνήμη για να μου θυμίσει περιστατικά και πολλά πολλά άλλα...

Όπως έγραψα και στον τίτλος αυτής της ανάρτησης..οδική συμπεριφορά...πόσο σωστή είναι...τι να πούμε ειδικά για τα μηχανάκια..Κατ' αρχάς η οδήγηση χωρίς κράνος, οδήγηση με μεγάλη ταχύτητα, ελιγμοί και σούζες...Επίσης ένα τρισάθλιο, και εξαιρετικά επικίνδυνο είναι που ελίσσονται ανάμεσα στα αυτοκίνητα σε μποτιλιαρίσματα, φανάρια, ή για το πόσες φορές περνάτε με κόκκινο...ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ;
Είναι και πολλά πολλά άλλα όπως να οδηγεί ο πατέρας με το μικρό παιδάκι μπροστά...
και πολλά πολλά άλλα...
για να καταλήξουμε στα παιδιά νέους...νομίζω πως έχει παρεξηγηθεί ο ρόλος του μηχανακιού...Είναι ένα μεταφορικό μέσο...όχι μέσο επίδειξης και φιγούρας...Τουλάχιστον οι γονείς που πολλές φορές πληρώνουν το λένε αυτό;Ένα άλλο πάλι είναι το πόσοι από τους νέους οδηγούς έχουν χαρτιά (δίπλωμα, άδεια).Αυτό το λέω όχι γιατί με το δίπλωμα σημαίνει ότι έχει μάθει κανέις (έτσι όπως γίνονται οι εξετάσεις ) αλλά τουλάχιστον ότι οδηγείτε σε νόμιμη ηλικία (κάτι είναι και αυτό, οι άδειες ανάλογα με κυβικά-ηλικία δε έχουν βγει τυχαία, πώς είναι δυνατόν ένα 15 χρονο να ελέχγει 200 ή 600 cc;
Επίσης, άλλο θέμα είναι το κράνος...πολλοί δυστυχώς αγοράζουν μηχανάκι χωρίς κράνος..άλλοι πάλι το χουν στον αγκώνα, για να το βάλουν όταν πέσουν σε μπλόκο, καθώς χαλά το μαλλί...
Σίγουρα οι περισσότεροι από μας έχουμε κάνει λάθη, πολλά λάθη..Το ότι κάναμε λάθη δε σημσίνει ότι π΄ρεπει να συνεχίζουμε ή να αφήνουμε και τους άλλου ειδικότερα νέους να κάνουν...αντιθέτως πρέπει να προσσπαθούμε να τα αποτρέπουμε...Αυτό προυποθέτει να μαστε και με λογικοί άνθρωποι και πολλά πολλά πράγματα όπως εκπαίδευση στα σχολεία (κυκλοφοριακή αγωγή κτλ).Σημαντική ευθύνη έχουν και οι γονείς, μιας και συνήθως είναι αυτοί που βάζουν αν ίχι όλο το ποσό, μέρος),τουλάχιστον ας αγουράζουν και ένα κράνος, και παράλληλα ας πούνε και δυο πράγματα...και ας μη ξεχνάμε...δε αρκεί πάντα να προσέχουμε εμείς, αλλά να προσέχουν και οι άλλοι με ό,τι αυτό συνεπάγεται...
Τέλος αν δε έχουμε εμπλακεί σε κάποιο ατύχημα, σίγουρα οι περισσότεροι από μας έχουμε δει...ξέρουμε πόσο εύκολο είναι να συμβεί...

Τέλος κάποιοι λόγοι που γίνονται είναι η φιγούρα, η βιασύνη για δουλειές κτλ...πόσο σημαντικά είναι όλα αυτά σε σχέση με τη ζωή μας που είναι ΜΟΝΟ ΜΙΑ;

Ελπίζω αυτό το συμβάν να ταν το τελευταίο...
ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ , ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ
(με ό,τι μπορεί συμπεριλαμβάνουν αυτές οι λέξεις...)
και ενα γενικότερο μήνυμα...
ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ.


Δευτέρα 11 Απριλίου 2011

Σε συναγερμό η ΕΛ.ΑΣ για ένα 13χρονο κορίτσι που βρέθηκε κρεμασμένο - Ήταν αυτοκτονία σύμφωνα με τον ιατροδικαστή



Από τις πιο δυσάρεστες τραγικές ειδήσεις...πραγματικά, γροθιά στο στομάχι το άκουσμα αυτής της είδησης...δε ξέρω τι άλλο να γράψω...


Η τραγωδία ενός 13χρονου κοριτσιού που προ ημερών επέλεξε για αδιευκρίνιστους ακόμα λόγους να δώσει πρόωρο τέλος στη μικρή διάρκειας ζωούλα της, προκάλεσε κόκκινο συναγερμό στην Αστυνομία.

Το άτυχο κοριτσάκι, βρέθηκε πνιγμένο με αυτοσχέδιο βρόχο που κατά την αστυνομία και τον ιατροδικαστή Πειραιά που διενήργησε τη νεκροτομή, τύλιξε το ίδιο γύρω από το λαιμό του. 

Ειδικοί ψυχολόγοι μιλούν για περιστατικό με χαρακτηριστικά... αρχαίας τραγωδίας. Ήταν τέτοιου μεγέθους η απόγνωση που το κυρίευσε, ώστε πριν προβεί στο μοιραίο απονενοημένο διάβημα, έκοψε τα μαλάκια του. 

Το αξιοπερίεργο ωστόσο κι αυτό που προκάλεσε τον αστυνομικό συναγερμό ήταν πως πριν δώσει τέλος στη ζωή του, το κοριτσάκι μπήκε στον υπολογιστή και διέγραψε όλα τα αρχεία.

Αυτό που αποτελεί ένα από τα ζητούμενα της έρευνας ως εκ τούτου είναι για ποιο λόγο έγινε η διαγραφή και ποια αρχεία ήθελε να εξαφανιστούν με δεδομένο ότι δεν βρέθηκε πουθενά κάποιο ιδιόχειρο σημείωμα.

Εκφράζονται φόβοι, που η πρόοδος της έρευνας θα καταδείξει εάν είναι βάσιμοι ή όχι, πως το τραγικό παιδί είχε δημοσιοποιήσει στο ίντερνετ την πρόθεση του, χωρίς κανείς να μπορέσει ν' αποτρέψει την αυτοκαταστροφική πράξη.

Μέχρι να διευκρινιστούν οι ακριβείς συνθήκες της τραγωδίες και μέχρι να ολοκληρωθεί η εξερεύνηση του υπολογιστή στα εγκληματολογικά εργαστήρια της αστυνομίας, καλά ενημερωμένες πηγές σημειώνουν πως μετά από εισαγγελική έγκριση, απεστάλησαν σημειώματα σε όλες τις εταιρείες παροχής υπηρεσιών ίντερνετ και κινητής τηλεφωνίας να γνωστοποιούν στις αρχές και κυρίως στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, τα στοιχεία ταυτότητας και τα τηλέφωνα επικοινωνίας με κάθε υπάλληλο νυχτερινής βάρδιας, προκειμένου όταν προκύψει ανάγκη, να κινούνται ταχύτητα οι διαδικασίες άρσης του απορρήτου των επικοινωνιών.

Πέμπτη 7 Απριλίου 2011

Το γράμμα ενός Φιλανδού μαθητή προς ένα φίλο του ΄Ελληνα...


δε θα γράψω πολλά, απλά ένα μπράβο στο πολύ καλό http://parapona-rodou.blogspot.com απο' όπου και το βρήκα...
αν και μεγάλο δείξτε υπομονή και διαβάστε το...συμπεράσματα δικά ΣΑΣ...

«Αγαπητέ Σωκράτη, μαθαίνω αρχαία ελληνικά και επειδή χθες διαβάζαμε μια επιστολή του Επίκουρου προς το φίλο μου Μένοικο...
μου άρεσε η προσφώνηση της επιστολής του και προσπάθησα να τη μιμηθώ.



Λοιπόν, όπως μου γράφεις, άκουσες ότι εμείς εδώ στη Φιλανδία βγήκαμε πρώτοι στον κόσμο στην Παιδεία, ενώ εσείς δεν τα πήγατε και τόσο καλά και θέλεις να μάθεις το γιατί. Θα προσπαθήσω, όσο γίνεται απλά, να σου περιγράψω το εκπαιδευτικό μας σύστημα και πως περνάω μια ολόκληρη μέρα.

Το σύστημά μας

Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να σου πω ότι εμείς εδώ στη Φινλανδία, από την 1η μέχρι και την 9η τάξη πηγαίνουμε στο ίδιο ενιαίο ολοήμερο σχολείο. Αφού προετοιμαστούμε κατάλληλα στην ηλικία των 6-7 ετών σε μια προκαταρκτική τάξη, μόλις συμπληρώσουμε τα 7 αρχίζει το σχολείο.

Από την 1η μέχρι την 6η τάξη το σχολείο λέγεται «Alaaste» και από την 7η μέχρι την 9η τάξη «Yia-ste».

Μετά, όσοι θέλουν μπορούν να πάνε στο «Lyseo» ή στο επαγγελματικό σχολείο. Όσοι τελειώνουν το Λύκειο μπορούν να συνεχίσουν, με εξετάσεις φυσικά στα 20 πανεπιστήμια που έχουμε, ακολουθώντας ακαδημαϊκές σπουδές.

Αυτοί που θα τελειώσουν το επαγγελματικό σχολείο θα συνεχίσουν στις 29 πολυτεχνικές σχολές μας, οι οποίες είναι περισσότερο προσανατολισμένες στην αγορά εργασίας. Εκεί μπορούν να γίνουν από φυσικοθεραπευτές, νοσοκόμοι μέχρι και μηχανικοί.

Επιλέγουμε μαθήματα

Εγώ προετοιμάζομαι του χρόνου να πάω στο Lyseo – Λύκειο. Εκεί η σχολική περίοδος χωρίζεται σε 5 περιόδους και η κάθε μια διαρκεί 6 εβδομάδες και τελειώνει με μια εβδομάδα εξετάσεων, όπου χορηγούνται και πιστοποιητικά επιδόσεων.

Σε κάθε περίοδο οι μαθητές έχουν το δικαίωμα, μέσα από τα προσφερόμενα μαθήματα, να κάνουν τη δική τους επιλογή και να δημιουργήσουν το δικό τους πρόγραμμα μαθημάτων. Υπάρχουν κάποια μαθήματα που είναι υποχρεωτικά, όμως η χρονική κατανομή είναι δουλειά του μαθητή.

Για να το καταλάβεις, αυτό που θα πρέπει να σου πω είναι ότι παρότι είσαι π.χ. στη δεύτερη τάξη, μπορείς, αν θέλεις, να παρακολουθήσεις κάποια μαθήματα της πρώτης ή και της τρίτης τάξης. Η επιλογή είναι δική σου υπόθεση και εξαρτάται από τη διάθεση, την όρεξη και τις προθέσεις σου. Αν σε κάποιο μάθημα δεν περάσεις τις εξετάσεις μπορείς να το επαναλάβεις κάποια στιγμή της χρονιάς που θα νιώθεις έτοιμος. Για τις γλώσσες και τα μαθηματικά υπάρχουν τα λεγόμενα «βραχύχρονα» και τα «μακρόχρονα» εντατικά τμήματα.

Είμαστε όλοι ίσοι

Δεν έχουμε καθόλου ιδιωτικά σχολεία, ούτε ειδικά ή ελίτ σχολεία υπεροχής. Στο ίδιο σχολείο μ’ εμένα πηγαίνει και η κόρη του πρωθυπουργού μας, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού μας, και πολλά άλλα παιδιά με αναπηρίες, καθώς και τα παιδιά μεταναστών.

Εμείς, όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας, «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε ένα παιδί, διότι κοινωνικοί αποκλεισμοί, διακρίσεις και γκετοποιήσεις δεν έχουν θέση στη μάθηση. Θεωρούμε ότι ενσωμάτωση, κοινωνικοποίηση και μάθηση πάνε μαζί».

Σε όλα τα σχολεία μας τα πρότυπα είναι οι καλύτεροι, αλλά όπως είναι δομημένο το σύστημά μας, μη νομίσεις ότι όσοι δεν είναι πρώτοι υποφέρουν και νιώθουν μειονεκτικά. Το αντίθετο μάλιστα, οι καλύτεροι παρακινούν τους υπόλοιπους προς τα πάνω και ο καθένας, με τη βοήθεια φυσικά των δασκάλων μας, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, αντί να απογοητευτεί και να πέσει στην αδράνεια.

Μετά το βασικό μάθημα, οι πιο αδύναμοι έχουν ενισχυτική διδασκαλία και ψυχολογική στήριξη, γι’ αυτό και οι πρώτοι μαθητές κάθε τόσο εναλλάσσονται.

Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε ίσες ευκαιρίες σε όλους και παράλληλα διατηρούμε την κοινωνική συνοχή μας, σαν μαθητές αλλά και σαν κοινωνία, νομίζω.

Η παιδεία είναι εντελώς δωρεάν μέχρι και την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο ή το Πολυτεχνείο. Πρόσφατα ήρθαν στο σχολείο μας δάσκαλοι από άλλες χώρες για να μελετήσουν το σύστημά μας και μας είπαν πως έμειναν έκπληκτοι, γιατί δεν είδαν κανένα γκράφιτι στο σχολείο μας. Λένε μάλιστα πως στα σχολεία μας στη Φινλανδία η σχολική βία είναι ανύπαρκτη, σε βαθμό… ανησυχητικό.

Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι τόσο κακό, ίσως όμως αυτό να εξηγεί γιατί είμαστε σε διακοπές στη Ρόδο, «ξεσαλώνουμε» λίγο, όπως είδα το καλοκαίρι, και «τα τσούζουμε» ακόμη περισσότερο.

Το ότι είμαστε στο ίδιο σχολείο παιδιά από τόσο διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, νομίζω πως μας βοηθάει στο να μαθαίνουμε να σεβόμαστε και να εκτιμάμε ο ένας τον άλλον ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχει ο μπαμπάς, ανεξάρτητα από τις πνευματικές και σωματικές αναπηρίες ή από το τι χρώμα έχει η επιδερμίδα μας.

Αγαπάμε ό,τι κάνουμε

Αυτό μας βοηθάει πολύ και στην επιλογή του επαγγέλματος. Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, «οι περισσότεροι δεκάχρονοι συμμαθητές μου πιστεύουν ότι το καλύτερο επάγγελμα, είναι αυτό που τους αρέσει, που το κάνουν με το κέφι και όρεξη, όπου μπορούν να γνωρίσουν ενδιαφέροντες ανθρώπους και να έχουν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές όπου τους αρέσει. Το πόσα λεφτά θα βγάζουν είναι σημαντικό αλλά όχι το σημαντικότερο κίνητρο».

Αυτό μπορεί να εξηγεί και το ότι, αν ακούσεις, η Φινλανδία είναι η χώρα με το χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς στον κόσμο. Οι δάσκαλοί μας παίρνουν πολύ λιγότερα λεφτά από τους Γερμανούς και τους Γάλλους, δεν έχουν το καλύτερο αυτοκίνητο, αλλά όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να αγαπούν αυτό που κάνουν. Νομίζω πως η κακή παιδεία και διαφθορά πάνε χέρι- χέρι.

Εδώ θα πρέπει να σου πω ότι το αγαπημένο σύνθημα του διευθυντή μας Βαατάινεν είναι: «Προτιμάω έναν ευτυχισμένο οδοκαθαριστή από έναν νευρωτικό ακαδημαϊκό»

Τον αγαπάμε πολύ γιατί δεν κάνει καμία διάκριση και είναι προστατευτικός και φιλικός σε όλους. Συνεχώς μας μιλάει για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη σας που έλεγαν πως: «η μάθηση καλλιεργείται καλύτερα εκεί όπου βρίσκει σταθερό συναισθηματικό έδαφος, διότι δεν είναι κάτι, που εισάγεται στον ανθρώπινο νου μόνο με την εξωτερική διαδικασία της διδασκαλίας (επανάληψη και μίμηση). Αλλά είναι μία εσωτερική διεργασία ίδιας και εμπειρικής ανακάλυψης, που χωρίς την αμοιβαία βούληση δε μεταδίδεται».

Μια ημέρα μου

Τώρα θα σου περιγράψω πως περνάω την ημέρα μου. Στις 8 αρχίζει το σχολείο μέσα στην τάξη και χωρίς συγκεντρώσεις στο προαύλιο, όπου μέσω ηχείων ακούμε μια εισαγωγική ομιλία αν πρόκειται για κάποια επέτειο, αλλά συνήθως ακούμε μόνο λίγη μουσική για περισυλλογή και ψυχολογική προετοιμασία για το μάθημα. Κάθε μαθητής κάθεται σε ένα θρανίο – τραπεζάκι, που δεν είναι πάντα το ίδιο, επειδή σε εμάς δεν αλλάζουν αίθουσα οι δάσκαλοι αλλά οι μαθητές.

Κάθε δάσκαλος έχει τη δική του αίθουσα και νομίζω πως είναι σωστό, διότι εκεί μέσα έχει τα προσωπικά του αντικείμενα, βιβλία και ό,τι άλλο χρειάζεται για το μάθημά του. Κάθε τάξη έχει επιδιασκόπιο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, βίντεο και έναν Η/Υ συνδεδεμένο με το Διαδίκτυο.

Ο δάσκαλος υποδέχεται τα παιδιά στην τάξη του σαν οικοδεσπότης. Όποιος θέλει μπορεί να ζητήσει ακουστικά και μάλιστα ο καθηγητής μου των λατινικών έχει στην τάξη του και έναν οικιακό κινηματογράφο.

Για τις γλώσσες έχουμε ένα εργαστήριο γλωσσών, για τη βιολογία ένα ειδικό εργαστήριο κ.λπ.

Στον δάσκαλο μιλάμε πάντοτε στον ενικό και αν έχουμε κάποιο πρόβλημα φωνάζουμε «hei ope» που σημαίνει «ε δάσκαλε» και έρχεται ο δάσκαλος να μας βοηθήσει.

Αν κάποιος δεν ξέρει κάτι ή δεν έχει λύσει κάποιο πρόβλημα, δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Η φιλοσοφία μας είναι πως κάθε μαθητής είναι υπεύθυνος για τη μάθηση του. Ο δάσκαλος είναι υποχρεωμένος να του κάνει ενισχυτικά μαθήματα τις απογευματινές ώρες. Αν κάποιος μαθητής ήταν άρρωστος ή πήγε μερικές ημέρες με τους γονείς του διακοπές, ο δάσκαλος υποχρεούται να του αναπληρώσει τις ώρες με ενισχυτική διδασκαλία.

Παρότι θεωρούμε ότι ο μαθητής μαθαίνει μόνο γιατί το επιθυμεί ο ίδιος, υπάρχουν κάπου - κάπου μικρά τεστ αλλά περισσότερο για κίνητρο υποκίνησης. Κάθε μάθημα κρατάει 45 λεπτά και ακολουθεί ένα διάλειμμα ενός τετάρτου.

Στις 11.45 και για μισή ώρα υπάρχει φαγητό, στο εστιατόριο φυσικά και όχι μέσα στις τάξεις. Δευτέρα και Παρασκευή το σχολείο τελειώνει στις 14.00, εκτός κι αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι δημιουργικό μέσα στο σχολείο, όπως π.χ. σπορ ή κάτι άλλο. Τις άλλες ημέρες το σχολείο τελειώνει στις 16.00.

Στο Λύκειο, όπως σου έγραψα, μετά από 5 εβδομάδες σχολείο, υπάρχει μια εβδομάδα εξετάσεων σε έξι μαθήματα. Αν κάποιος δεν επέλεξε κάποιο μάθημα, την ημέρα εκείνη είναι ελεύθερος. Για τα τεστ δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος. Όποιος τελειώσει πάει στο σπίτι του. Οι καθηγητές, συνήθως δεν επιτηρούν καθόλου αλλά κανείς μας δεν διανοείται να μιλήσει ή να αντιγράψει γιατί θεωρείται μεγάλη ντροπή. Αν κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τη βαθμολογία μπορεί να ζητήσει να μη ληφθεί υπόψη και να την επαναλάβει μετά από μερικές εβδομάδες. Μετά την εβδομάδα των τεστ παίρνουμε τα πιστοποιητικά επιδόσεων.

Το τι κάναμε σε όλη τη διάρκεια των 5 εβδομάδων δεν είναι και τόσο σημαντικό. Μετά το σχολείο πηγαίνω στο σπίτι, συνήθως χωρίς την τσάντα μου, αφού εκεί θα κάνω εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που έκανα στο σχολείο. Θα ασχοληθώ με άλλα πράγματα που μου αρέσουν επίσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα διαβάσω κάτι άλλο. Διαβάζουμε πάρα πολύ εξωσχολικά βιβλία, γι' αυτό και στην ανάγνωση βγήκαμε πρώτοι με απόσταση από το δεύτερο, ενώ εσείς όπως άκουσα πιάσατε «πάτο».

Υστερόγραφο


Όπως θα κατάλαβες, η επιτυχία μας είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων. Όπως μας λέει και ο δάσκαλος μας, ο Καουρισμάκι, «η εκπαίδευση δε γίνεται ποτέ μέσα σε ένα πολιτικό και- πολιτισμικό κενό. Είναι συστατικό κομμάτι του συνόλου της κοινωνίας, όπου δάσκαλοι, γονείς, μαθητές και πολιτεία συμβάλουν κατά τον ίδιο βαθμό». Η δασκάλα μας μάλιστα, η Κεκόνεν, μας λέει ότι «συμμετοχή στην παιδεία μας έχουν η οικογένεια και η γειτονιά, το κοινωνικό περιβάλλον, δηλαδή η κοινωνία με τις αξίες και τα πρότυπα της, ο δεδομένος χώρος και χρόνος, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι νόμοι και τα ΜΜΕ με τις απόψεις και εικόνες που μεταδίδουν».


Γι' αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι που δεν αντιγράφεται από κάποιους ειδικούς. Μάλλον θα πρέπει να ανοίξετε έναν πανεθνικό διάλογο, όπου θα συμμετέχουν όλοι και φυσικά κι εσείς τα παιδιά και όχι μόνο κάποιοι «ειδικοί». Το σημειώνω, γιατί άκουσα ότι θα έρθουν στο σχολείο μας κάποιοι «ειδικοί» από την Ελλάδα για να μελετήσουν το σύστημα μας. Φοβάμαι ότι θα δουν ό,τι τους βολεύει.

Χωρίς την κινητοποίηση και τη βούληση ολόκληρης της κοινωνίας σας, δεν νομίζω πως θα πετύχετε κάτι. Νομίζω πως το σύστημα μας είναι πολύ απλό, τόσο απλό, που μόνο άνθρωποι δημιουργικοί ή παιδιά μπορούν ποτέ να το φανταστούν και να το εφαρμόσουν και όχι γραφειοκράτες που θα στείλετε να το μελετήσουν. Πρόσφατα, μαζί με τους γονείς μου παρακολουθήσαμε μια μαγνητοφωνημένη Ομιλία στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας από ένα καθηγητή από το ΜΙΤ της Μασαχουσέτης, τον Symour Papert, ο οποίος μας είπε:

«Όλα τα συστήματα είναι κουτά. Εμείς νομίζουμε ότι τα συστήματα είναι έξυπνα. Πολύ σπάνια όμως τα συστήματα μπορούν να δουν αυτό που συμβαίνει κάτω από τη μύτη τους. Ένα σύστημα, από τη στιγμή που μπαίνει στη λογική της συντήρησης, από τη στιγμή που εναντιώνεται στο άνοιγμα του μυαλού και στην ιδέα της αλλαγής, αρέσκεται να πιστεύει στην ίδια του την προπαγάνδα, στις ιστορίες που ουσιαστικά μόνο του δημιουργεί... Μια κραταιά γραφειοκρατία μπορεί να έχει όλες τις πληροφορίες αλλά λόγω έλλειψης ευελιξίας και καθαρής σκέψης να μην μπορεί να αντιδράσει και να καθορίσει τα γεγονότα».

Νομίζω πως θα συμφωνήσεις, γι' αυτό και στο σχολείο μας οι γονείς μας συμμετέχουν ενεργά στην αξιολόγηση πρόσληψης του διευθυντή αλλά και των καθηγητών. Αν δε συμμετέχουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για να συναποφασίσουν για το ποιοι θα αναλάβουν το έργο εκπαίδευσης των παιδιών τους, ποιος θα το κάνει καλύτερα και χωρίς σκοπιμότητες;

Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πως είναι το δικό σας σύστημα και πως περνάτε την ημέρα σας.

Με ρώτησες πόσο έχει σ' εμάς το τελευταίο μοντέλο της NOKIA, και το Touareg της VW, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί δεν έχω κινητό και ο μπαμπάς μου έχει ένα παλιό τζιπ, διότι εμείς στη Φινλανδία έχουμε χιλιάδες χιλιόμετρα χωματόδρομων. Πάντως, το καλοκαίρι που ήμουν στη Ρόδο, είδα πολλά πανάκριβα τζιπ και σκέφτηκα πως μάλλον θα τα χρειάζονται για να πηγαίνουν για σαφάρι στη Σαχάρα, διότι το νησί δεν έχει και τόσους πολλούς δρόμους.


Λοιπόν φίλε μου, «Kiitos» (ευχαριστώ) για το σήμα του «Ολυμπιακού» που μου έστειλες, της αγαπημένης σου ομάδας όπως μου λες, δυστυχώς δεν την γνωρίζω. Ελπίζω με αυτό να μη σε στενοχώρησα, αλλά οφείλω να σου πω, πως με το ποδόσφαιρο δεν τα πάω και τόσο καλά.

Στον ελεύθερο χρόνο μου προτιμάω να πάω στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου, να σερφάρω λίγο στο Ιντερνέτ, να πάω για σκι ή πατινάζ στον πάγο με τους φίλους μου και τις λίγες ώρες την εβδομάδα που βλέπω τηλεόραση, προτιμάω να δω κανένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία σας και άλλες μακρινές χώρες, που δεν έχω πάει. Όπως άκουσα, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, είμαστε η χώρα με τη χαμηλότερη τηλεθέαση στην Ευρώπη. Ξέχασα, δε, να σου πω ότι εκτός της σχολικής, σε κάθε γειτονιά μας υπάρχει μια δημόσια βιβλιοθήκη και δεν υπάρχει μαθητής που να μην έχει μια δανειστική ταυτότητα βιβλίων ή σύνδεση με το ιντερνέτ.

Φίλε μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία και κουράγιο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μπορούσε να επιλέξει το τόπο γέννησης του.

Φιλικά, Markus Bootsarb


Το τραγουδάκι μπορεί να φανεί λίγο άσχετο, όμως μου ρθε ο τίτλος του μιας και η ανάρτηση με ένα γράμμα ασχολείται...εξάλλου κάποιοι στίχοι ταιριάζουν και σε αυτή τη ανάρτηση

Τρίτη 5 Απριλίου 2011

1 μεγάλο μπράβο...

στα παιδιά μα και στους δασκάλους τους για αυτό το τόσο ωραίο αποτέλεσμα...


από το http://gikas-daskalos.blogspot.com
Βιβλίο και DVD από τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Βελβεντού.Επιμέλεια οι υπεύθυνοι δάσκαλοι της εργασίας. Η ιστορία ενός ποταμού που συνάντησε το φράγμα, έγινε λίμνη και το μόνο που ζητάει από εμάς είναι να την προσέχουμε,για όλα αυτά που μας προσφέρει.

Δευτέρα 4 Απριλίου 2011

Ο εθισμός των νέων στο διαδίκτυο είναι υπαρκτό φαινόμενο στην ελληνική κοινωνία

άλλο ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας...δυστυχώς...ειδικά οι τελευταία παράγραφος ας δώσουμε λίγο προσοχή...
ένα ακόμα πολύ ωραίο post από http://efagonizesthe.blogspot.com


Ο εθισμός των νέων στο διαδίκτυο αποτελεί υπαρκτό φαινόμενο στην ελληνική κοινωνία, με συνέπεια ο εξαρτημένος να παρουσιάζει ψυχικές διαταραχές, όπως χαμηλό βαθμό αυτοεκτίμησης, αίσθηση μοναξιάς, έλλειψη κοινωνικής συμπεριφοράς και αλλαγή της προσωπικότητας του χρήστη. Αυτά προκύπτουν από τις ανακοινώσεις, που παρουσιάστηκαν στο 2ο Πανελλήνιο Διεπιστημονικό Συνέδριο e-life, το οποίο διοργάνωσε, στη Θεσσαλονίκη, η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης της Διαταραχής Εθισμού στο Διαδίκτυο.

Έφηβοι εθισμένοι στα διαδικτυακά παιχνίδια
Εθισμένοι στα διαδικτυακά παιχνίδια αποδείχτηκαν, σε ποσοστό 95% οι έφηβοι, που επισκέφθηκαν το ιατρείο για τον εθισμό στο διαδίκτυο του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, από τον Οκτώβριο του 2008 έως τον Απρίλιο του 2010. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι 50% του δείγματος παρουσίασαν συννοσηρότητα με ψυχικές διαταραχές. 
    Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν στο συνέδριο από τον ψυχίατρο παίδων, Κωνσταντίνο Σιώμο, και αφορούν μικρό δείγμα 43 εφήβων (39 αγόρια και 4 κορίτσια). Οι έξι από τους εφήβους με διαταραχή εθισμού στο διαδίκτυο και συννοσηρότητα με άλλη ψυχική διαταραχή υποβλήθηκαν σε ενδονοσοκομειακή θεραπεία. Οι υπόλοιποι 37 ακολούθησαν θεραπεία εκτός νοσοκομείου. 
    «Ο εθισμός στο διαδίκτυο αποτελεί σοβαρή ψυχική διαταραχή, η οποία συνοδεύεται, σε υψηλό ποσοστό, από άλλες ψυχικές διαταραχές και αναδεικνύεται μεγάλη ανάγκη εκπαίδευσης των ειδικών ψυχικής υγείας στην αναγνώριση της διαταραχής, με τη χρήση πιστοποιημένων κλιμάκων και δομημένων κλινικών συνεντεύξεων. Η δημιουργία εξειδικευμένων θεραπευτικών δομών φιλικών προς τους εφήβους, οι οποίες θα παρέχουν αποτελεσματική θεραπεία στη συγκεκριμένη διαταραχή, κρίνεται απαραίτητη», ανέφερε, μεταξύ άλλων, στην ανακοίνωσή του ο κ. Σιώμος.

Διαδικτυακός εθισμός και διαδικτυακός τζόγος 
 Ο διαδικτυακός τζόγος φαίνεται ότι συνδέεται με τον διαδικτυακό εθισμό και την κατάχρηση αλκοόλ, σύμφωνα με μελέτη των Γιώργου Τσουβέλα και Ορέστη Γιωτάκου από τη Διεπιστημονική Εταιρεία Ψυχολογικής Παρέμβασης Προσαρμογή και την Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και Πρόληψης Σεξουαλικής Κακοποίησης "Ομπρέλα". 
    Από τη μελέτη, που βασίστηκε σε δείγμα 211 φοιτητών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Παντείου και αφορούσε τη διερεύνηση του διαδικτυακού εθισμού, του διαδικτυακού τζόγου και παραγόντων της χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών, προέκυψε ότι 11% του δείγματος βρίσκονται στα όρια της παθολογικής χρήσης, ενώ 2,9% αντιμετωπίζουν έντονα συμπτώματα διαδικτυακού εθισμού. 
    Οι άντρες του δείγματος εμφάνισαν συστηματικά υψηλότερα επίπεδα διαδικτυακού εθισμού και εθισμού στο διαδικτυακό τζόγο. Από τη μελέτη προέκυψε ακόμη ότι ο διαδικτυακός τζόγος συνδέεται με τη συμμετοχή σε διαδικτυακά αλληλεπιδραστικά παιχνίδια, τη συμμετοχή σε φόρουμ και τη χρήση προπληρωμένης κάρτας.
    «Μου γίνεται παρατήρηση από συγγενείς ή φίλους για το χρόνο που είμαι στο διαδίκτυο», « Η εργασιακή μου απόδοση επηρεάζεται αρνητικά από το διαδίκτυο», «Προσπαθώ να κρύψω πόσο διάστημα ήμουν συνδεδεμένος στο διαδίκτυο», είναι μερικές από τις εκφράσεις, που διατύπωσαν οι μετέχοντες στο δείγμα της έρευνας. 

 Εφηβεία και διαδίκτυο
«Στην περίοδο της εφηβείας, το διαδίκτυο προσφέρει διέξοδο από την πιεστική και αγχώδη καθημερινότητα και ευκαιρίες κοινωνικοποίησης, χωρίς κίνδυνο απόρριψης, αφού στα διαδικτυακά παιχνίδια και στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης οι έφηβοι μπορούν να παρουσιάσουν ό,τι εικόνα του εαυτού τους επιθυμούν. Επιπλέον, οι παίκτες κοινωνικοποιούνται, συμμετέχοντας σε ομαδικές αποστολές και αποκτώντας διαδικτυακούς "φίλους", με κοινά ενδιαφέροντα», αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε έρευνα της νοσηλεύτριας, Ελένης Σακελλαρίου, και του ψυχολόγου υγείας, Γεώργιου Κουλιεράκη, που παρουσιάστηκε στο συνέδριο. 
Σύμφωνα με τους ίδιους, στην Ελλάδα το φαινόμενο του εθισμού στους εφήβους μαθητές υπολογίζεται μεταξύ 1-8,2%.
Από τη συγκεκριμένη έρευνα, που έγινε σε ένα δείγμα 363 εφήβων μαθητών Α΄και Β΄λυκείου, προέκυψε ότι 41,6% προτιμούσαν κυρίως διαδικτυακά παιχνίδια δράσης, με σημαντικότερο λόγο ενασχόληση να αναφέρεται στο αίσθημα της κοινωνικοποίησης (34,4%). Στους μαθητές με ήπια και σοβαρή εξάρτηση στο διαδίκτυο (34,4%), οι προσδιοριστικοί παράγοντες για τον εθισμό ήταν:
α) η επικοινωνία μεταξύ γονέων-παιδιών (όσο χειρότερη τόσο μεγαλύτερος ο βαθμός εξάρτησης), β) η επικοινωνία μεταξύ των γονέων (όσο χειρότερη τόσο μεγαλύτερο ο βαθμός εξάρτηση), γ) οι εβδομαδιαίες ώρες ενασχόλησης με τα διαδικτυακά παιχνίδια (τα παιδιά που έπαιζαν περισσότερες από 11 ώρες την εβδομάδα είχαν το μεγαλύτερο βαθμό εξάρτησης).
 (Αγ. Φωτοπούλου)

Τρίτη 22 Μαρτίου 2011

Μαθαίνοντας τα παιδιά να είναι αισιόδοξα!



Μπορεί οι μέρες να είναι δύσκολες και το μέλλον δυσοίωνο, όμως τα παιδιά είναι παιδιά. Αν και πρέπει από μικρά να συνειδητοποιήσουν κάποια πράγματα (θα καλό γι αυτά μετέπειτα στη ζωή τους) εντούτοις χρειάζονται ειδικό χειρισμό, βοήθεια και κυρίως αγάπη...
μια πολύ ωραία ανάρτηση από http://sarotiko.blogspot.com

Η αισιοδοξία είναι μια στάση ζωής που όχι μόνο προκαλεί θετικά συναισθήματα αλλά έχει και άμεση συσχέτιση με την καλή υγεία.
Πολλές έρευνες υποστηρίζουν τα θετικά αποτελέσματα της αισιοδοξίας στην ανθρώπινη ζωή. Έρευνα που είχε διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι το 2001, υπέδειξε ότι η θετική στάση ζωής κατά τη νεαρή ηλικία, προάγει τη μακροζωία. Επιπλέον, το πρακτορείο Reuters μας ενημερώνει ότι οι έφηβοι που ακλουθούν μια πιο αισιόδοξη στάση ζωής όσων αφορά τον εαυτό τους και τον κόσμο, έχουν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συμπτώματα κατάθλιψης.


Η εξάλειψη του στρες είναι πολύ σημαντική ,καθώς το στρες έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη επικίνδυνων συμπεριφορών στην εφηβεία όπως υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και αντικοινωνική συμπεριφορά.
Τι είναι όμως αυτό που βοηθάει τα παιδιά να υιοθετήσουν μια πιο αισιόδοξη στάση ζωής;
Όπως μας ενημερώνουν οι επιστήμονες, ο πιο σημαντικός παράγοντας είναι οι γονείς και η δική τους προδιάθεση. Η αισιοδοξία είναι μια ικανότητα που πλάθετε κατά την παιδική ηλικία, και καθώς τα παιδιά είναι μικρά σφουγγαράκια που απορροφούν ότι βλέπουν από το περιβάλλον τους. Η αισιόδοξη στάση των γονέων προς τη ζωή και τα γεγονότα είναι κάτι που τα παιδιά αντιγράφουν.

Μικρές συμβουλές για να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι αισιόδοξα

Ακούστε τα παιδιά σας:
Να ακούτε τα παιδιά σας όχι μόνο με τα αυτιά αλλά και με το μυαλό σας. Να θυμάστε ότι τα μικρά παιδιά δεν έχουν αναπτύξει ακόμα πλήρως το λεξιλόγιο τους και την έκφραση τους.
Όταν, λοιπόν, το παιδί σας, σας λέει «μισώ τα μαθηματικά» στην πραγματικότητα πιθανότατα να σας λέει «Δε τα καταλαβαίνω, πως μπορώ να τα μάθω καλύτερα;». Είναι ευθύνη του γονέα να καταλάβει τι θέλει να πει το παιδί και να το μάθει να εκφράζεται και να καταλαβαίνει ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχει μια θετική λύση.

Μη βάζετε ταμπέλες:
Τα παιδιά τείνουν να ικανοποιούν ή να μην ικανοποιούν τις προσδοκίες των γονέων τους. Είναι θεμιτό να το σκεφτείτε καλά πριν πείτε «η Μαρία μας είναι πολύ ντροπαλή», καθώς αυτή η φράση θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα για τη διαμόρφωση της ταυτότητας της. Οι αρνητικές ταμπέλες που βάζουμε στα παιδιά μας μπορεί να είναι βλαβερές για την άποψη που σχηματίζουν για τον εαυτό τους και έμμεσα ενδυναμώνουμε τη συμπεριφορά που δε μας αρέσει.

Αναδιατυπώστε:
Οι έφηβοι έχουν την ανάγκη να τους παίρνουν στα σοβαρά και για να μπορέσουμε να έχουμε μια καλή επικοινωνία μαζί τους πρέπει να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα τους.
Για παράδειγμα αν το έφηβο παιδί σας, σας λέει «μισώ το σχολείο», δεν είναι πραγματικό να απαντήσετε ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να το βοηθήστε να καταλάβει τι ακριβώς είναι αυτό που δεν του αρέσει και να το βοηθήσετε να φέρει μόνο του παραδείγματα των θετικών στοιχείων της σχολικής ζωής (ίσως κάποιοι φίλοι ή κάποια μαθήματα που του αρέσουν).

Ψάξτε για τη θετική πλευρά:
Είναι υψίστης σημασίας να δείξουμε στα παιδιά ότι το κάθε τη έχει και αρνητική αλλά και θετική πλευρά και να τα ενθαρρύνουμε να ψάχνουν για το θετικό αντίκτυπο της κάθε κατάστασης.
Για παράδειγμα ένα παιδί που δεχόταν βία στο σχολείο είπε στη μαμά του «ο κόσμος είναι ένα απαίσιο μέρος», η απάντηση της μαμάς, η οποία είναι και η σωστή, ήταν «Ναι, υπάρχουν άσχημα πράγματα, αλλά πρέπει πάντα να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και για τα όμορφα πράγματα που υπάρχουν και να ξέρεις ότι συμβαίνουν καθημερινά!»

Όπως μας ενημερώνει η διευθύντρια του παιδιατρικού νοσοκομείου του Σηάτλ, Leslie Walker «η αισιοδοξία και η ελπίδα είναι δύο πολύ κοντινές έννοιες και είναι κάτι που ενώ θα έπρεπε, εμείς οι γονείς δεν αφιερώνουμε χρόνο για να εξετάσουμε. Αυτά όμως, είναι τα βασικά στοιχεία που κάνουν το παιδί να ξυπνάει κάθε πρωί και να συνεχίζει την προσπάθεια». Και θα ήθελα να προσθέσω αυτά τα στοιχεία κάνουν κι εμάς τους ίδιους να ξυπνάμε κάθε πρωί και να συνεχίζουμε την προσπάθεια!
Υιοθετήστε, λοιπόν, μια πολύ θετική στάση ζωής γιατί όχι μόνο η δική σας ζωή θα γίνει πιο όμορφη, αλλά και γιατί με αυτόν τον ευχάριστο τρόπο θα προφυλάξετε το παιδί σας από πολλούς κινδύνους.

Αμαλία Λουίζου, ΜΑ
Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Σύμβουλος
Κέντρο Παιδιού Εφήβου Οικογένειας
friendshipiseverything